Over remote viewing, spirituele rivaliteit en de dramadriehoek die we allemaal spelen

De afgelopen dagen las ik een aantal lange berichten van spirituele mensen over het werk van Elizabeth April. Terwijl ik de reacties las, realiseerde ik me hoe snel wij mensen elkaar veroordelen wanneer iemand buiten de bekende spirituele kaders systemen beweegt. En ik beken: ik werk zelf ook op manieren die sommigen grensoverschrijdend zouden noemen. Ik stem af op mensen zonder expliciete toestemming. Net als Elizabeth April.

Wie is Elisabeth April?

Voor wie haar niet kent: Elizabeth April is een jonge Amerikaanse vrouw die al vele jaren werkt met ‘remote viewing’. Daarbij stemt ze af op politici en andere beroemdheden, neemt hen op afstand waar en ontvangt boodschappen over hun handelen en hun wel en wee. Ze beschrijft dat ze daarbij met haar astrale lichaam reist door tijd en ruimte en contact heeft met buitenaardse gidsen die haar antwoorden geven op vragen. Deze manier van werken werd door de schrijvers van de berichten flink bekritiseerd. Op haar youtube kanaal heeft ze bijna een half miljoen volgers.

Persoonlijk vind ik haar inspirerend. Ze heeft mij in moeilijke tijden veel geholpen, bijvoorbeeld tijdens de coronaperiode, toen politici en wereldleiders massaal mijn persoonlijke grenzen overschreden. Want dat is precies wat haar nu verweten wordt: grensoverschrijdend gedrag. Je gaat immers niet zomaar iemand op afstand ‘remote viewen’ zonder toestemming.

Toestemming van het Hogere Zelf?

Elizabeth April geeft aan dat zij altijd toestemming vraagt aan het hogere zelf. Ook dat wordt bekritiseerd. Want hoe weet je zeker dat het werkelijk het hogere zelf is? En wie zegt dat je daar toestemming van mág aannemen? Volgens veel opleidingen over intuïtief waarnemen en spiritueel werk doe je dit simpelweg niet. Dat zijn grenzen en wetten die je hebt te respecteren.

Mijn eigen weg op het gebied van spiritualiteit en werken met energie is compleet anders verlopen.

Zielen die spontaan in mijn leven verschenen

Ik had vroeger helemaal niets met de onzichtbare wereld. Mensen die over engelen en gidsen spraken vond ik eerlijk gezegd zweverig. Niet helemaal op aarde, zo keek ik er destijds naar.

Tot ik in 2011 borstkanker kreeg en in dezelfde periode mijn oudste broer Jan overleed. Na zijn overlijden werd hij mijn eerste gids vanuit ‘de onzichtbare wereld’. Ik ontdekte dat ik zomaar met zijn ziel gesprekjes kon voeren! Daarna volgden er meer ervaringen, ook met overleden mannen wier ziel contact maakte vanuit een andere dimensie. Dit gebeurde ook met overleden ouders, grootouders, daders en slachtoffers uit familiesystemen. Alles wil immers gezien worden. De pijn van slachtoffers en daders wil erkend worden, zodat het kan transformeren.

Het kantelen van mijn wereldbeeld

Mijn wereldbeeld kantelde langzaam, niet vanuit theorie, maar vanuit ervaring. Dat bracht me vaak in radeloosheid omdat ik het niet begreep en het zelf te ontdekken had. Maar ik kon voelen wat klopte en wat niet. Dat was blijkbaar mijn weg: eerst de dingen ervaren en later erover lezen, zodat helder werd wat er gebeurd was. Iedere ziel heeft zo zijn of haar eigen missie en weg te gaan in het aardse. Zo ook Elizabeth April. Ik herkende bij haar dat haar weg ook zo gegroeid is, vanuit haar ziel. Nu is ze bekend en zeer succesvol met haar manier van werken. Dat kan steken, als ze het anders doet dan jij geleerd hebt.

In de loop der jaren heb ik veel meegemaakt, ook rondom wat later ‘remote viewing’ bleek te heten. Ik wist destijds nog niet eens dat daar een naam voor bestond. Dat leerde ik pas via Elizabeth.

De Israëlische afstandshealer en remote viewing

Rond 2012 kreeg ik een afstandsheling van een Israëlische healer. Ik mocht op bed gaan liggen en de man zou mij op afstand behandelen. Daarna zou hij bellen om te vertellen wat hij had gezien en gedaan. Tijdens die sessie voelde ik van alles gebeuren. Op een gegeven moment werd het stil. Na tien minuten gebeurde er nog steeds niets meer. Geen energie, geen verbinding, geen telefoontje.

Nieuwsgierig besloot ik zelf op hem af te stemmen en “te gaan kijken”.Ik zag hem in de keuken staan. Hij opende de koelkast, pakte een stuk vlees en begon te eten.

“Oh”, dacht ik, “hij is dus klaar.”

Toen durfde ik hem pas te appen met het verzoek mij terug te bellen. Dat deed hij en ik vertelde hem wat ik had waargenomen. Tot mijn verbazing gaf hij ietwat beschaamd toe dat het klopte.
Ik vond het eigenlijk vooral grappig.
Blijkbaar maakte ik spontaan gebruik van een gave waarvan ik niet eens wist dat ik die bezat.

Zo heb ik in de jaren daarna veel onderzocht, uitgeprobeerd en geleerd.

Werken met Obama en politici op zielsniveau

Ook tijdens een reis naar Rennes-le-Château in 2013, in de geboortegrot waar we met een groepje mediteerden. We stemden toen af op wereldleiders, oorlog en collectieve energieën. Destijds was Barack Obama president van Amerika.

Tijdens een meditatie ontstond er een zielendelenuitwisseling. Een van ons ontving meer focus en daadkracht van Barack Obama, terwijl hij via haar juist iets van kwetsbaarheid en gevoeligheid ontving ,wat zij destijds juist teveel had. Een paar dagen later verscheen Barack Obama zichtbaar geëmotioneerd op televisie, met tranen in zijn ogen tijdens een toespraak.

Ik herinner me nog mijn opperste verbazing. En ik vond het mooi geregeld van het universum!
Zo kreeg ik het bijna op een presenteerblaadje aangereikt. Ik weet nog dat ik onze ervaring op verzoek van mijn gidsen deelde met Ton van der Kroon. Er in het openbaar over schrijven durfde ik toen nog niet.

Had Obama toestemming gevraagd om in onze meditatie te verschijnen? Nee. Hij verscheen gewoon, zoals dat in mijn praktijk vaker gebeurt. Mensen, beelden, energieën, overleden dierbaren en wereldthema’s dienen zich soms simpelweg aan. Ook zielendelen van sommige wereldleiders en politici.

De dramadriehoek met een spiritueel sausje

Een ander veroordelen is zo gemakkelijk. Daarmee maken wij onszelf degene die het “juist” heeft en wordt de ander de foute of de kwade. Daarmee kunnen wij ons weer beter voelen. Beter dan die ander. Daarmee vervallen we onmiddellijk in de rol van aanklager binnen de menselijke dramadriehoek. De dramadriehoek met een spiritueel sausje.

Door de jaren heen ben ik in mijn praktijk ook gaan werken met de afgesplitste zielendelen van daders van incest, geweld en oorlogstrauma, zonder dat zij fysiek aanwezig waren in de ruimte. Niet om hen vrij te pleiten van verantwoordelijkheid, maar omdat ik keer op keer zag dat ook daar beweging ontstond in het systeem. Emoties werden doorvoeld en erkend. Ik leerde daardoor wat echte compassie betekent. Voor slachtoffers en daders. Wat overigens iets anders is dan goedkeuren van wat er gebeurd is.

Destructief gedrag en verlangen naar heling

Er kwam daarbij ook hulp vanuit de onzichtbare wereld. Familieleden, engelen, gidsen, groepen mannen- of vrouwenzielen vanuit een bepaald thema van vorige levenservaringen. Inmiddels weet ik uit ervaring dat dit hoe dan ook heling brengt, voor slachtoffers, familiesystemen én het collectieve veld. Misschien is dat wel de vorm van maatschappelijke heling waar we uiteindelijk naar op zoek zijn.

We kunnen niet helen of iets nieuws creëren vanuit hetzelfde bewustzijn waarop iets ontstaan is. We hebben een ander bewustzijn nodig om iets te helen waarvoor we tot nu toe geen manier hebben gevonden. En dat is hard nodig, met zoveel mensen aan de top en op leidinggevende posities met narcistisch en psychopathisch gedrag.

Zelf word ik steeds uitgenodigd, om nieuwe helingsmethodieken te ontvangen, te ontwikkelen en in te zetten. Daar word ik ook heel blij van, want het hoort bij mijn missie. Zo ben is er de vreugdecirkel en de vervreemdingscirkel ontstaan en ben ik nu bezig met een tweede kaartenset rond deze methodieken.

Mijn uitnodiging aan jou als lezer van dit artikel (dank als je zover gekomen bent) is dan ook jezelf bewust te worden wanneer je in die dramadriehoek belandt, in de rol van de aanklager die de ander veroordeelt. Niet door je onderscheidingsvermogen te verliezen, dat is iets anders. Je kunt iets goedkeuren of afkeuren, je kunt voelen dat iets niet klopt voor jou, en tóch in verbinding blijven vanuit het hart. Je kunt ook op een liefdevolle manier je grenzen aangeven, met respect voor de zielsweg of de reis van de ander.

Alternatieve rollen voor de dramadriehoek

Dat is wat de krijger doet, het alternatief voor de aanklager of dader. Die blijft verbonden vanuit het hart, met zichzelf én met de ander. En weet je wat het leuke is: als jij jezelf en je ziel belichaamt, accepteert de ander ook gemakkelijker jouw grenzen.

De adelaar neemt waar vanuit grotere hoogte, zonder meteen te veroordelen. De creator creëert vervolgens iets nieuws, iets wat tot nu toe onbekend was of niet geprobeerd. Drie alternatieve rollen die ik de droomdriehoek noem.

Spirituele verhevenheid

Terwijl ik over deze discussie nadacht, besefte ik me dat hier misschien nog een diepere laag onder zit: de laag van competitie en rivaliteit.

• Wie mag zichzelf uitspreken?
• Wie heeft toegang tot waarheid?
• Wie doet het “zuiver” genoeg?
• Wie hoort bij het goede spirituele veld en wie niet?
• Bij welke club wil ik horen en bij wie wil ik me juist niet aansluiten, en waarom?

Juist binnen bewustzijnswerk zie ik soms hoe snel we elkaar kunnen veroordelen wanneer iemand een andere weg bewandelt dan wijzelf. We bekijken de ander immers altijd vanuit ons eigen filter en vanuit onze ervaringsweg. Daardoor ontstaat er ongemerkt competitie, spirituele verhevenheid of de behoefte om de ander kleiner te maken of te corrigeren.

Maar misschien ligt de werkelijke uitnodiging ergens anders.

Van competitie en rivaliteit naar zusterschap en broederschap

Misschien mogen we juist nu een stap zetten van rivaliteit naar zusterschap en broederschap. Het is een onderdeel van mijn manifest ‘van machtsnetwerken naar hartsnetwerken. We mogen elkaar gaan ondersteunen en met elkaar samenwerken in onze missies. Ruimte hebben voor anders denkenden met een andere missie en dat daar kunnen laten. Onszelf en de ander begrenzen op een respectvolle manier. Een levend menselijk voorbeeld zijn van hoe het anders kan.

Niet door klakkeloos alles goed te vinden, maar door te erkennen dat ieder mens een eigen weg, eigen lessen en eigen vorm van bewustzijn heeft. Dat ieder mens iets bijdraagt aan de reis van anderen, ook al begrijpen we er zelf helemaal niks van.

Misschien hoeven we niet allemaal hetzelfde te doen om toch samen bij te dragen aan een grotere beweging richting bewustzijn, menselijkheid en liefde. We zitten immers allemaal in dezelfde collectieve golf en in dezelfde chaotische wereld waarin we massaal worden uitgedaagd om in verbinding te blijven met ons liefdevolle hart.

Ik pleit dan ook voor het volgende.

Het openen van het hart

Laten we niet nog meer strijd creëren tussen goed en fout, licht en donker, wakker en slapend.

Als we ons hart openhouden, kunnen we iedere ander zien als spiegel van ons bewustzijn, ik als een andere jij. Zo kunnen we leren hoe we bewust aanwezig kunnen blijven in een wereld vol projecties, angst en verdeeldheid. Laten we naar binnen keren als we getriggerd worden door het gedrag van een ander.

• Wat maakt dat dit me zo raakt?
• Wat spiegelt de ander in mij dat ik in mijzelf veroordeel?

We zijn allemaal met elkaar verbonden. Zo binnen, zo buiten. Iedereen heeft een eigen rol, een eigen taak, een eigen manier van bijdragen. Wereldleiders, spirituele teachers, therapeuten, zoekers, critici, ook Elizabeth April. Zij leeft haar missie op haar manier. En ik de mijne.

Niet: wie heeft er gelijk?

Maar: hoe kunnen we ons bewustzijn inzetten om, ondanks alle verschillen, samen een pad van menselijkheid, verbinding en liefde te vinden?

Tweedaagse systemische training

Op maandag 8 en dinsdag 9 juni geef ik samen met Loes Koot opnieuw de tweedaagse systemische training ‘Van dramadriehoek naar droomleven’. Waar je je bewust kunt worden welke rollen uit de dramadriehoek jij onbewust speelt in je leven en welke alternatieven er ook zijn.

Voel je welkom om jouw thema rond de dramadriehoek in te brengen en te experimenteren met nieuwe rollen in jouw leven.