Ontkenning van de Holocaust – wat willen we niet voelen?

‘Hitler is niet wie je denkt dat hij was en gaskamers hebben nooit bestaan’

Het was een Facebook reactie op een artikel waarin ik het videointerview met Petra en mij over ons vorig leven in Auschwitz presenteerde.

Mijn eerste reactie was: Hoe bestaat het dat mensen dit denken?
De ontkenning van gaskamers en de verdraaiing van wie Adolf Hitler was, valt onder Holocaustontkenning. Het is het negeren van overweldigend bewijs uit documenten, getuigenissen van overlevenden, bekentenissen van daders en fysiek onderzoek op plekken als kamp Auschwitz-Birkenau.

En ik dacht: hoe ga ik hier in hemelsnaam op reageren? Want dit statement doet geen recht aan alle slachtoffers die gevallen zijn in Auschwitz, die gestorven zijn in de gaskamers en ook niet aan alle overlevers en auteurs van de vele boeken die er in de loop van de jaren verschenen zijn.

Een stille fluisterstem van de ziel

Maar een andere stillere stem in mij zei: Wat interessant dat iemand er zo in staat. Hoe zou dat nu komen? Het was een fluistering van de ziel die me zei dat mensen die op deze manier reageren, dit schrijven vanuit onverwerkt daderschap en vanuit trauma. Een van de manieren om niet te hoeven voelen wat we ooit gedaan hebben als dader, of als vernietiger, is vluchten. Het is het ontkennen van de realiteit en het onttrekken van je verantwoordelijkheid.

Zielsafspraken rond daderschap

Soms is er zelfs een zielsafspraak dat iemand in het volgende leven niet zal terugkijken naar het daderschap, er niet oog in oog mee wil komen, omdat de bijbehorende gevoelens ervaren, te pijnlijk is. Het is te groot en te overweldigend. Schaamte, schuld, angst zijn emoties die zo intens kunnen zijn dat ze als lava onder de oppervlakte blijven stromen. Ontkenning is dan geen standpunt, maar een verdedigingsmuur om jezelf veilig te houden.

Zielsontmoeting met Hitler

Ik moest denken aan mijn zielsontmoeting met Hitler die ik beschreef in mijn biografie De Karmadrager. Het was een van de moeilijkste ontmoetingen met het verleden, vanuit mijn vorig leven in WO2 dat eindigde in Auschwitz. De ontmoeting met de ziel van Mengele, die uitvoerde wat de groten der aarde hadden verzonnen, vond ik nog moeilijker. Ook daarover schrijf ik in mijn biografie.

Het waren allemaal flitsen die door me heen gingen bij het lezen van deze reactie. Ik besloot om er niet op te reageren. Ik wilde deze gedachte of mening niet voeden en ook niet uitvergroten. Maar ik wilde het wel begrijpen.

Boodschap over daderschap van mijn gidsen

Mijn gidsen zeggen het als volgt:

‘Wanneer daden hebben geleid tot vernietiging van velen, die we in onze ogen tot minderwaardig hebben beschouwd, is het een symbool van de afwijzing van onze eigen innerlijke delen die we niet kunnen accepteren. Het is de projectie van onze eigen schaduw, op de ander. Jij Leonie weet als geen ander hoe het is om iets te veroordelen waar je ten diepste zelf naar verlangt, zoals destijds gebeurde rond polyamorie en jouw onderdrukte verlangens hierin.

Mensen vernietigen is dat deel in jezelf willen vernietigen waar je innerlijk geen overeenstemming mee kunt bereiken. Het is een weergave van je eigen innerlijke oorlog. Zielendelen splitsen af bij traumatische gebeurtenissen, je hebt dat ook gezien tijdens jouw tijdreizen met jouw een van jouw karmische zielsliefdes, toen hij op de knop drukte en het gas de gaskamers in liet stromen. Op dat moment zag je zijn ziel uit zijn lichaam schieten. Hij wilde het geschreeuw van de mensen in de gaskamers niet meer horen. Het was teveel. In dit leven kan hij de waarheid op vele manieren niet aanhoren.

Het helen van traumadelen van de ziel van daderschap is een van de grootste klussen. De schaamte is te groot en vanuit het eenheidsbewustzijn gezien is er geen goed of fout. En tegelijk vraagt het leven op aarde van ons dat we verantwoordelijkheid nemen voor onze daden en hun gevolgen. Op aarde zijn we nu toe aan een beweging waarbij we de persoonlijkheid weer willen verenigen met de ziel, waarbij beide werelden weer op elkaar aansluiten.

Het zal nog een paar eeuwen duren voordat ook deze dynamieken geheeld zijn. Jij maakt er een begin mee. In dit leven is dit een van jouw taken. Dat je hierin voorop loopt is soms frustrerend maar dat maakt jouw bijdrage niet minder waardevol. Publiceer je artikel gerust en laat de mensen er maar op reageren. Het collectief maken jullie samen en jij brengt de bewustwording op de delen die anderen niet kunnen zien.’

Wat raakt dit in jou wanneer je dit leest?

Fragment uit mijn biografie ‘De Karmadrager – bevrijding van seksueel geweld door de eeuwen heen’