The day after

Vandaag zit ik op mijn trouwe plekje voor mijn huisje, uitzicht op de grote boom die me bij aankomst welkom heette: ‘welcome back’. En ik dacht nog, huh, hoe dan? Maar in de loop van de tijd werd alles helder, mede dankzij de vele gebeurtenissen en dankzij bijzondere verbindingen en ontmoetingen, zoals met Quint Abell, een Nederlander van Javaanse afkomst die sinds een paar jaar op Bali woont en mijn tweelingzielenzus Gabriela vanuit Amerika.

Toen werken iets anders bleek te zijn

Ook deze plek, OMunity hier in het Noorden van Bali in Sudaii, riep me. Hun beschrijving op AirB&B was zo aantrekkelijk dat ik de moed had om vooruit 14 dagen te boeken. Ja, ook om hier te werken. Dat het werken er wat anders uit zag dan ik met mijn hoofd had gepland, doet er niet toe.

Met mijn hoofd had ik vooral mijn innerlijke man aan het werk gezet. Mijn kaartspellen afmaken, mijn boek ‘Tweelingziel als spiegel’ dat dan klaar zou zijn van de opmaak zodat ik de proefdruk kon nakijken en ie naar de drukker kon. Maar dit proces heeft blijkbaar meer tijd nodig. Nog geen proefdruk gezien. Ik doe ook veel innerlijk werk, naar binnen keren, vorige levens aanschouwen zodat nog meer helder wordt hoe het heden, verleden en toekomst, met elkaar verbonden zijn.

De roep van de natuur

Gisteren maakte ik dan eindelijk de geweldige trekking naar de watervallen die van hieruit georganiseerd werd. Ik zag een aantal gasten de trekking eerder maken terwijl ik hier bleef, het was de tijd nog niet. Toch aan dat kaartspel werken. Een dag de kwartaal administratie doen, in alle rust. Ik denk niet dat ik hem ooit zo compleet heb aangeleverd

In de ochtend twijfelde ik: zou ik hier blijven en niet beter morgen gaan? Maar mijn gidsen fluisterden in dat het beter was om deze dag de natuur in te gaan. Bij het ontbijt legde Zanzan de eigenaar me de betekenis uit van de verschillende dagen van de week volgens het Hindoeïsme. Vrijdag is bedoeld om te verbinden met de natuur en met diens krachten. En zaterdag is er om te socializen en te communieren. Aha! Maar dan begrijp ik waarom vrijdag de dag van de trekking moest zijn…

Gesteund worden en mogen ontvangen

Ik voelde me gedragen en gesteund gisteren. De gids droeg mijn tas met water en fruit. Het was heerlijk om die natuur zo in me op te mogen nemen. Mezelf zo klein, nietig en kwetsbaar te voelen tegenover de immense natuur, zeker met het bericht van het plotselinge overlijden van Robert Jensen in mijn achterhoofd. Die leefde ook echt zijn missie en ineens was het klaar… op 52-jarige leeftijd.

Het doet me beseffen hoe klein ik ben, als onderdeel van deze wereld. Tegelijkertijd is er het besef dat ik hier niet voor niets ben. Dat ik mag proeven aan een cultuur met de oudste religie ter wereld: het hindoeïsme. Een religie die me aanspreekt en die me in Nederland ook al gevonden had, jaren geleden toen de energieën van verschillende Goden mij bezochten: Shiva, Hanuman en hier op Bali is het Ganesha die met me samenwerkt.

Herverbinden met de bron in een oase van rust

Alles omdat we weer mogen her verbinden met dat waar we in oorsprong vandaan komen: de bron, het licht, de eenheid. We zijn inmiddels zover afgedaald van de eenheid dat velen van ons hun verloren delen van de ziel aan het terugzoeken zijn. Ze willen weer her verbinden en de eenheid in zichzelf voelen.

Net als ik natuurlijk.

Ik heb gevoeld wat de invloed van deze magische natuur hier is. Op deze oase van rust die OMunity is, met het kabbelende water en de jungle geluiden. Met de bomen die tot me spreken. Met het ervaren hoe dicht de mensen hier bij de natuur staan, hoe hun religie verweven is met het dagelijkse leven.

Ik kom hier nog meer in het ‘zijn’ terecht, de vrouwelijke kant van ons menselijke bestaan. Dat geeft ongelofelijk veel innerlijke rust. Ik gun het iedereen.

Nederland en de energie van buitenaf aanschouwen

Ik scroll ook hier op social media maar voel ook het verschil: ik zit hier niet langer in die energie van het donkere collectief, waar Nederland zich soms in het oog van deze duistere orkaan lijkt te bevinden. Ik aanschouw van buitenaf en zie hoe velen in Nederland spartelen en beïnvloed worden door de dreiging van oorlog en het instabiele politieke systeem waar steeds minder mensen vertrouwen in hebben.

Ik voel me klein en nietig, nederig en juist dat geeft me heel veel rust. Ik kan mijn invloed aanwenden in een wereld om mij heen, een klein netwerk van vrienden en daaromheen mensen die me volgen. Cliënten. Niet vechten maar berusten in dat wat ik te doen heb.

Boodschappen uit de hemel

Soms komen boodschappen door. Zoals deze tijdens de wandeling. Mijn volgende reis zal naar Amerika zijn, maar Gabriela. Early spring. Maar pas als de tweede druk van mijn nieuwe boek betaald is (oh wat leuk, er komt een tweede druk!) en ik genoeg geld heb voor een ticket. Gabriela die worstelt met de zoveelste vorm van kanker, deze keer in haar nek. Niet meer te behandelen volgens de artsen. Het is afwachten tot ze lam gelegd wordt. Oef.

Mijn innerlijke man kijkt daar echter anders naar. Die weet dat alles te beïnvloeden en te helen is, als je weet hoe. Maar wie weet mag mijn innerlijke vrouw ook hier aan het werk en mijn innerlijk kind. We gaan het ervaren.

Tweelingziel en de spiegel van oneindige liefde

Het is een geruststellende boodschap. Het is lang geleden dat ik haar gezien heb, in 2017. Het is de vrouw die het eenheidsbewustzijn in mij opende in 2009. Het is de vrouw bij wie ik nooit gedoe ervaar omdat er boven alles altijd dat gevoel van liefde is. Oneindige liefde.

In mijn boek Tweelingziel als spiegel, komen mijn lessen met haar aan bod. O.a. over de alleengeboren tweeling en over onze hereniging. De liefde waar we allemaal zo naar op zoek zijn en die we in wezen allemaal zijn.

Het zit in ons.

Terug naar de ongeschonden oorsprong van planeet aarde

De magiers en de sjamanen onder ons brengen de verloren zielendelen terug naar hen die dat licht zijn kwijtgeraakt. Hoe mooi is dat? Het is een van de dingen die ik doe in mijn praktijk.

Hier op Bali maakte ik een tijdreis naar een kopie van planeet aarde, maar dan nog in de originele vorm, de aarde waarop de diepste meest donkere krachten nog geen vat hadden. Een aarde waarbij licht en donker gebruikt wordt als contrast om samen te kunnen dansen en te spelen. Dat geeft ontspanning.

Als je tot hier bent blijven lezen: dank je. Ik realiseer me dat ik van de hak op de tak spring maar ik weet en voel ook dat alles met elkaar verbonden is. Aanwezig zijn met alles wat er is, is de ultieme uitnodiging van het leven.

De ultieme uitnodiging

Misschien is dat wat tweelingzielen ons uiteindelijk leren. Dat liefde geen doel of bestemming is, maar een herinnering.
En dat we, elke keer dat we thuiskomen in onszelf, een stukje van die eenheid terugbrengen op aarde.

Leonie