Wat het lichaam weet voorbij de woorden

Vandaag leerde ik over een nieuw woord: microchimerisme. Het betekent dat cellen van een ander mens langdurig, soms levenslang, in jouw lichaam aanwezig kunnen blijven. Microchimerisme wordt in de biologie beschreven als het verschijnsel waarbij kleine aantallen cellen van een ander individu zich in jouw lichaam nestelen. Dat gebeurt bijvoorbeeld tijdens een zwangerschap, wanneer moeder en kind cellen uitwisselen via de placenta. Maar het gebeurt ook bij tweelingzwangerschappen.

Microchimerisme

Wanneer er in een vroege fase een tweeling ontstaat en één van de twee embryo’s overlijdt, kunnen diens cellen achterblijven in het lichaam van de andere. De overlevende groeit verder als één kind, maar draagt letterlijk cellen van de ander in zich mee. In bloed, organen, weefsels en soms zelfs in de hersenen.

Het lichaam bewaart zo een begin in tweevoud.

Voor een alleengeboren tweeling is dit ingrijpend, ook als het nooit bewust is geweten. Het vroege verlies vond plaats vóór herinnering, vóór taal, vóór hechting zoals wij die kennen. En toch is het verlies er. Het nestelt zich in je lichaam als een diep weten en als een stille ondertoon.

Diepe rouw en gemis, zonder duidelijk verhaal

Veel alleengeboren tweelingen herkennen een diep, existentieel gemis dat niet te verklaren lijkt. Een gevoel van eenzaamheid dat niet verdwijnt door relaties, werk of zingeving. Alsof er altijd iets ontbreekt, maar niemand kan zeggen wat. Microchimerisme laat zien waarom dat zo kan voelen.

Bijzonder om te lezen, want ik was gisteren naar een lezing geweest van Erna Rensen over CZB, de invloed van Conceptie, Zwangerschap en Bevalling op jouw leven. In die lezing kwam ook de alleengeboren tweeling aan bod. Voor mij bekend terrein.

De herkenning van lichaam en ziel voorbij de woorden

De cellen van de verloren tweelinghelft dragen geen herinnering, maar een biologische aanwezigheid. Ze hebben ooit samengeleefd in een staat van voortdurende nabijheid. Dat veld verdwijnt niet, het wordt stil. Tot het opnieuw wordt aangeraakt.

Wanneer de verloren tweelinghelft opnieuw incarneert en de ander hem of haar later in dit leven ontmoet, kan er iets gebeuren dat voorbijgaat aan begrip. Het lichaam reageert sneller dan het denken. Ontroering zonder verhaal. Herkenning zonder context. Alsof iets ouds wakker wordt gemaakt dat nooit werkelijk weg is geweest.

Tweelingziel hereniging van Leonie en Gabriela in 2009

De wederontmoeting na reïncarnatie

In mijn eigen leven gebeurde dat bij de ontmoeting met Gabriela. De impact van die ontmoeting heb ik beschreven in mijn komende boek Tweelingziel als spiegel dat over een maand op de wereld komt. Wat er toen werd aangeraakt, was niet alleen een diepe, onvoorwaardelijke liefde, maar ook een thuiskomen. Alsof mijn lichaam ineens wist waar het al die tijd naar had gezocht, terwijl mijn hoofd dat niet kon plaatsen.

Dit soort ontmoetingen zijn vaak zo intens omdat twee lagen tegelijk worden geactiveerd. De herinnering aan totale nabijheid én het trauma van het vroege verlies. Het lichaam weet hoe het begon en herinnert zich, zonder woorden, dat nabijheid ooit abrupt eindigde.

Dit kan zich uiten als:

• een overweldigend gevoel van thuiskomen
• angst voor verlies zonder duidelijke aanleiding
• sterke aantrekking en tegelijk de neiging tot afstand
• het gevoel dat deze ontmoeting groter is dan dit leven

Voor wie zich hierin herkent: Aranka Reeuwijk heeft zich gespecialiseerd in alleengeboren tweelingen. Hier op haar site vind je een uitgebreide lijst met kenmerken.

Romantische projectie of herkenning en resonantie?

Microchimerisme helpt begrijpen dat dit geen romantische projectie hoeft te zijn, maar een lichamelijke resonantie. Cellen reageren op een vertrouwde trilling. Het zenuwstelsel herkent een veld van vóór de scheiding. Dat betekent niet dat de ander een ontbrekend deel is dat moet worden teruggevonden. De microchimere cellen vragen niet om hereniging in de vorm. Ze vragen om erkenning. Om gezien te worden als dragers van een begin dat te vroeg werd afgebroken.

Wanneer deze ontmoetingen onbewust worden beleefd, kan de ander onbedoeld belast worden met een oude opdracht: maak mij weer heel, maak het begin af, los het verlies op. Geen enkele relatie kan dat dragen. Dat is precies de verwarring die ik vaak zie bij mensen in een tweelingzielenrelatie. Daar gaat mijn nieuwe boek ook over.

De reis naar heling, innerlijke rust en autonomie

Heling ontstaat wanneer het onderscheid voelbaar wordt tussen het oorspronkelijke verlies en de huidige ontmoeting. Dan verandert de dynamiek. De intensiteit verdwijnt niet, maar verplaatst zich. Van urgentie naar aanwezigheid. Van hunkering naar rust. Van zoeken buiten jezelf naar ruimte maken binnenin.

Voor veel alleengeboren tweelingen betekent dit dat de verloren tweelinghelft een innerlijke plek krijgt. Niet als gemis dat gevuld moet worden, maar als deel van het verhaal dat eindelijk erkend mag worden. De cellen hoeven niet langer te reageren vanuit onbewust zoeken. Ze worden gehoord, gezien en erkend.

De ontmoeting heeft dan haar werk gedaan.

Wederontmoeting en genieten

Soms blijven mensen in elkaars leven. Soms is de ontmoeting kort maar levensveranderend. Wat blijft, is dat het lichaam niet langer alleen hoeft te dragen wat nooit benoemd werd.

Gabriela die in de USA woont hoop ik dit jaar weer te ontmoeten. Het is inmiddels tien jaar geleden dat we elkaar de laatste keer zagen.

Waar het lichaam niet meer hoeft te zwijgen, mag de ziel rusten. Liefde verschijnt dan niet om iets te doen, maar om aanwezig te zijn en te genieten van wat er is.

Leonie