logo

welkom   |   actueel   |   diensten   |   informatie   |   contact   |  wie is   |   gastenboek   |   inspiratie

 

50 jaar liefde

meer dan 50 jaar liefde

liefde is
meer dan 50 jaar
om elkaars grappen lachen.
elkaars eigenaardigheden
vertalen in
aardigheden

liefde is
iedere week naar de fanfare
en al dan niet geduldig
wachten met soep en kip

liefde is
een zoen bij het komen
en een zoen bij het gaan
een kneep in de wang

meer dan 50 jaar liefde is
tegenslagen tegenkomen
verliezen verwerken
elkaar steunen
en kracht vinden
om door te gaan
samen

meer dan 50 jaar liefde is
samen leuke dingen doen
het is
het samensmelten van
ieders gewoonte
tot een gezamelijke gewoonte

meer dan 50 jaar liefde is
ieder zijn ding doen
jij het gras en ik de ramen
jij de bloemen en ik de soep
jij de auto en ik de stoep
jij de koffie en ik de krant
jij met vriendinnen en ik op de fiets
konijnen halen

liefde is
samen zingen in de kerk
samen fietsen door bos en hei
samen genieten
van sauna en rust
van al die dingen
samen doen

Liefde is
vijf kinderen krijgen
vijf kinderen groot brengen
vijf kinderen
waarden en normen bijbrengen
vijf kinderen leren wat
liefde is

liefde is
zorgen voor eieren en kastanjes
helpen met verven en de tuin
helpen met verhuizen
je zorgen maken om
wat ze wel niet allemaal doen
die kinderen
en wat ze allemaal
niet doen

liefde is
je kinderen groot zien worden
en langzaam leren loslaten
je kinderen zien als
zelfstandige volwassenen
die het soms anders doen
dan jij ooit in gedachten had

liefde is
wederom genieten van het wonder
van geboorte
van opa en oma zijn
van samen leuke dingen doen
van verzuchten van
oh wat gaat het toch allemaal snel

liefde is
soms even terugkijken
naar oude foto's van vroeger
en bedenken
hoe hebben we dat destijds toch allemaal gedaan?
ja, dat kon toen allemaal
uit liefde

liefde is
beseffen hoe goed we het hebben
dat we vandaag allemaal hier zijn
dat we samen zijn
beseffen dat
we dit samen kunnen vieren
met het hele gezin

liefde is
een gedicht maken
over meer dan 50 jaar liefde
en dat voorlezen in de kerk

liefde is
het is beseffen dat onze ouders
meer dan 50 jaar
liefde kennen

lieve vader en moeder, opa en oma
hartelijk gefeliciteerd met
meer dan 50 jaar liefde!

 

 

50 jarig huwelijksfeest

Op 29 december 2005 waren mijn ouders 50 jaar getrouwd. Mijn vader wilde graag dat ik de preek zou verzorgen in de kerk. Dat heb ik met plezier gedaan. Sterker nog: het was voor mij een fantastisch moment om terug te kijken naar mijn jeugd en het leven met mijn ouders. Een geweldige dag!

Op deze manier terugkijken en dit op deze feestelijke dag openlijk te uiten naar mijn ouders heeft voor mij een helende werking gehad. Ik merk dat er sindsdien meer openheid is tussen ons, of althans: zo voelt het voor mij. Met het publiceren van wat ik gedaan heb, hoop ik andere mensen te inspireren om hetzelfde te doen. Omdat het je zoveel brengt. Wil je me laten weten hoe het voor jou was? Laat dan gerust een bericht achter in mijn gastenboek.

preek in de kerk

Toen ik als kind naar de kerk ging, keek ik met jaloerse blikken naar de rituelen van de misdienaars. Als meisje zijnde was misdienaar worden destijds onmogelijk. Ik had toen nooit kunnen bedenken dat het ooit zo ver zou schoppen dat ik zelf op de preekstoel zou staan. En zie, tadaaaa, hier sta ik nu! Dat ik hier sta is te danken aan mijn ouders, wiens 50 jarig huwelijk wij hier nu samen vieren. En omdat onze vader graag wilde lachen. Ik denk dat hij dacht dat ik daar geschikter voor zou zijn dan meneer pastoor...

Op de uitnodiging die Wim en Truus hebben verstuurd stond de tekst: ‘’HOERA, we hebben het volgehouden!’’ En Wim placht het grapje te maken: ‘’We zijn al 50 jaar gelukkig getrouwd, Truus gelukkig en ik getrouwd.’’ Het grappige is dat deze tekst op verschillende manieren uitgelegd kan worden. Het 50 jaar samen volhouden: als dochter die al meerdere liefdes in haar leven heeft gekend dacht ik als eerste: ''hoezo volhouden? Dat klinkt alsof het een hele opgave was. Alsof je het niet wilde." Terwijl ik weet dat bij elkaar blijven voor Truus en Wim vanzelfsprekend is. Omdat als je voor elkaar kiest, je dat doet voor de rest van je leven. Voor hen is het logisch dat je bij elkaar blijft. Tot de dood ons scheidt. Nee, als Truus en Wim praten over ‘het volhouden’ dan bedoelen zij dat zij dankbaar zijn dat zij na zoveel jaren nog steeds samen zijn. Dat zij allebei nog steeds in leven zijn. Samen! Dat kan hier echt niet iedereen zeggen. Dus: zij hebben het volgehouden! Hoera! Laten we hopen en bidden tot God dat dat nog heel lang duurt en dat ze het nog maar heel lang mogen volhouden!

Als kind bestond er voor mij niets anders dan het katholieke geloof. Nu ik een stuk ouder ben en meer gezien heb van de wereld, weet ik dat er ook andere religies zijn. En dat er vanuit deze religies, mensen op een verschillende manier tegen het leven aankijken en op verschillende manieren ‘geloven’. Zo zijn er mensen die er van overtuigd zijn dat ieder kind op de wereld, zijn ouders uitzoekt om bij geboren te worden. Zij hebben als uitgangspunt de gedachte dat ieder mens op de wereld komt om iets te leren, en dat wat zij te leren hebben in dit leven ze bij déze ouders kunnen leren, in deze omgeving met deze mensen. Het is dus niet toevallig dat je bij deze ouders geboren bent, nee, je hebt ze uitgekozen, deze speciale mensen. Zo zouden wij als kinderen, Jan, Harrie, Angela, Loes en ikzelf, Wim en Truus als ouders hebben uitgezocht om dat te leren waar we hiervoor op aarde zijn. Ik denk dat die mensen gelijk hebben. Want ik had me geen betere ouders kunnen wensen dan Truus en Wim. Natuurlijk heb ik me als puber wel eens afgezet tegen onze oudjes, zoals iedere puber dat doet (geloof ik) maar al met al ben ik reuze blij met deze mensen als ouders. En ik weet zeker dat Jan, Harrie, Angela en Loes dit zullen beamen.

Als je de gedachte dat je je ouders uitzoekt om geboren bij te worden, nog verder zou doortrekken, dan kun je ook net zo goed zeggen dat Wim en Truus déze 5 kinderen gekregen hebben omdat zij iets van déze kinderen te leren hebben in hun leven. Het is dus niet toevallig dat zij deze kinderen gekregen hebben en geen andere exemplaren. Als er iets is wat wij als kind altijd gevoeld hebben, dan is het jullie liefde voor ons. Die was er altijd en is er nog steeds. Ik denk dat jullie voor 5 andere kinderen nooit zoveel liefde zouden kunnen voelen, als jullie ons hebben laten zien. Dus die gedachte, die klopt denk ik aardig.

Laten we even stilstaan bij het leven van Wim en Truus en de kinderen die zij gekregen hebben. Wat hebben zij dan van deze kinderen geleerd tot nu toe?

Toen Wim en Truus 50 jaar geleden in het huwelijksbootje stapten, was het in die tijd heel normaal dat er kinderen kwamen. Precies een jaar na het huwelijk kwam de eerste baby, (hoe ze dat nou voor elkaar gekregen hebben mag Joost weten) Jan, inmiddels een volwassen man van eh, 50 min een is 49 jaar! Door de geboorte van Jan, worden Truus en Wim ieder jaar gedwongen deze feestelijke dag van de 29e December te delen met de verjaardag van hun zoon. Je zou kunnen zeggen dat zij dus beiden hebben geleerd om op dit belangrijk moment, om op deze dag, hun aandacht te moeten delen. Vader en Moeke moeten hun trouwdag delen met de verjaardag van Jan. Het is maar goed dat gedeelde vreugd dubbele vreugd is. Tenminste, Jan, ik weet niet hoe jij dat hebt ervaren? Volgens mij was het bij Jan een beetje andersom, want zijn verjaardag was nooit voor hem alleen zoals bij alle andere kinderen. Jan, bij deze, deze felicitatie is helemaal alleen voor jou: Van Harte Gefeliciteerd.

In het kader van leren van je kinderen, kunnen we wel zeggen dat het leven in de maatschappij in de loop der jaren is veranderd.  Ook de kinderen in het gezin Linssen hebben hieraan hun bijdrage geleverd. Truus en Wim hadden in het begin van hun huwelijk vast niet kunnen bedenken wat er allemaal zou gaan gebeuren in de loop der jaren, binnen en buiten het gezin. Voor hun was de opdracht die zij meekregen vanuit geloof, familie en omgeving om de kinderen groot te brengen, ze op het rechte pad te houden, ze te laten studeren als ze dat wilden, hen te laten opgroeien tot zelfstandige wezens met het juiste gevoel voor waarden en normen. In die zin kan ik geloof ik wel constateren dat hun missie geslaagd is. Niemand van ons is aan de drugs geraakt, is crimineel geworden, heeft in de gevangenis gezeten of iets dergelijks. Nee, we zijn allemaal goed terecht gekomen. We wonen allemaal in een leuk huis, hebben werk en zijn redelijk gezond. Toch hebben ook Truus en Wim zich moeten aanpassen en moeten leren van hun kinderen.

Als ik alleen al kijk naar mijzelf, dan denk ik dat vader en moeder menig traantje hebben weggepinkt als ik weer eens ongelukkig werd in de liefde, of toen ik plotseling met een Turkse man thuis kwam. Maar hoewel zij in de eerste instantie heftig protesteerden, waren zij uiteindelijk buigzaam als riet wat hun kinderen betrof. Uit liefde voor de kinderen stelden zij keer op keer hun verwachtingen bij, accepteerden zij wat op hun pad kwam en leerden zij te leven met dat wat was. Ik denk dat we dat als een heel mooi voorbeeld kunnen stellen voor ons allemaal.

Een ander voorbeeld waarin zij het veranderen van de wereld leerden accepteren, was de manier van geloofsbeleving. Als kinderen kregen wij een echte katholieke opvoeding. Dus op zijn minst iedere week naar de kerk. Het was dan ook vast de initiele bedoeling dat wij dit in ons latere leven zouden voortzetten. Maar ook hier kwamen er hier en daar gezinsleden in opstand. Onze Jan was daar denk ik wel het meest sprekende voorbeeld van. Vader had daar in het begin nog wel een doeltreffende aanpak voor. Als wij op zondagochtend te lang in bed bleven liggen naar zijn zin, trok hij de warme dekens van ons af  met de woorden: “s-Avonds grote meid, ‘s-ochtends grote meid. Hup, d’r-uit,  naar de kerk jij. Opstaan!”  Maar op een gegeven moment lukte dat dus niet meer. De kinderen kozen hun eigen weg, ieder met zijn eigen reden. Maar toch, de wortels van het katholieke geloof zitten nog steeds in ons. Daarom zijn wij nu hier met zijn allen bij elkaar. Om het vijftig jarig huwelijk samen te vieren in deze kapel. En dat vinden we allemaal fantastisch!

Ik kan nog wel honderd voorbeelden bedenken wat wij met zijn allen van elkaar geleerd hebben. En hoewel ik als kind vooral in de kerk geleerd heb om geduldig te zijn, wou ik het voor vandaag verder toch maar kort houden. Ik wil dan ook eindigen met een klein gedicht over de liefde. Want dat is tenslotte de reden dat wij met zijn allen hier zijn. Omdat er meer dan 50 jaar geleden, liefde ontstond tussen twee mensen: Truus Hermsen en Wim Linssen.

naar boven

 

Lied - Ons dorp Heijen

Melodie: Ons Dorp - Wim Sonneveld

Thuis heb ik nog 'n ansichtkaart,
waarop de kerk, de Hoefstraat staat,
en van Frans Martens de slagerij.
De wei, de koeien van de boer,
de waslijn met paal op de hei,
een schitt'rend uitzicht en zo vrij.

Dit dorp, ik weet het nog hoe 't was,
de boerenkinderen in de klas,
daar in de school bij kasteel Heijen.
Schoene Piet een echte winkel was't niet,
misschien al hoog en breed failliet
zoals ze in het dorp zeien.

En langs het tuinpad van mijn vader
zag ik de coniferen staan
Ik was een kind en wist niet beter
dan dat 't nooit voorbij zou gaan

De drie vijvers, 't langeven,
kinderen zwemmen en veel geren,
en schaatsen op de Halve Maan.
De hei en 't bos, dat al verdween,
beton en asvalt, het verscheen,
al het moois dat is zo snel vergaan.

De kippen geslacht bij ome Piet,
ze liepen rond maar leefden niet
de hiep en hakblok op de bleken.
De smid en Vierboom die zijn weg,
Helaas 't is jammer dat ik 't zeg,
ons dorpje Heijen is bezweken.

En langs………….

De dorpsjeugd hangt verveeld wat rond
en maakt het soms wat al te bont,
en hangt op steeds weer nieuwe plekken.
Nee vroeger Jan Brons en Jan Broenen,
zat als maleieres die twee oenen,
arree arree wat kan't verrekken.

De tijd die vliegt zo snel voorbij,
jullie samen nog  steeds zij aan zij,
ach 't blijven altijd mooie dingen.
Het dorp van  toen ach 't is voorbij,
dit is al wat overbleef voor mij,
' n ansicht en herinneringen.

Toen ik langs het tuinpad van mijn vader
de coniferenhaag zag staan
Ik was een kind en wist niet beter
Dat dat voorgoed voorbij zou gaan.

terug naar inspiratie